Do budowania pakietów, czy do używania ściśle związanych z dystrybucją narzędzi, nie potrzeba używać wirtualizacji, która wymaga dużej ilości pamięci oraz czasu procesora. Systemy Uniksowe są niezwykle elastyczne, w porównaniu do systemów z rodziny Windows, możliwe jest bowiem wejście do systemu i wykonywanie operacji naprawczych oraz diagnostycznych bez potrzeby uruchamiania go – wystarczy do tego jedynie uruchomiony system działający na tym samym jądrze.

Poprzez dowolny system oparty o jądro Linux możliwe jest zainstalowanie drugiego systemu opartego o jądro Linuksa bez potrzeby uruchamiania go – można tego dokonać poprzez zmianę katalogu głównego, tak zwany chroot.

Archbootstrap to niewielki skrypt napisany przez użytkownika tokland, który umieścił do niego odnośnik na wiki.archlinux.org. Przy jego pomocy możliwe jest pobranie minimalnej wersji dystrybucji ArchLinux, gotowej do uruchomienia natychmiast, po ukończeniu pobierania.

W zależności od przeznaczenia instalowanego systemu umieścić można go gdziekolwiek, w katalogu w głębi systemu, w katalogu domowym, czy na specjalnie przygotowanej partycji.

Aby rozpocząć instalowanie bazowego minimalnego systemu należy wykonać polecenia:

mkdir -p /media/Disk/OS/ArchLinux # Katalog może oczywiście być dowolny
cd /media/Disk/OS
wget http://tokland.googlecode.com/svn/trunk/archlinux/arch-bootstrap.sh -O /tmp/arch-bootstrap.sh
bash /tmp/arch-bootstrap.sh /media/Disk/OS/ArchLinux # Pobranie i zainstalowanie systemu

W razie potrzeby wyboru innej architektury sprzętowej, czy serwera lustrzanego należy odpowiednio skorzystać z tego polecenia:
bash /tmp/arch-bootstrap.sh /media/Disk/OS/ArchLinux x86_64 "ftp://ftp.archlinux.org"

Jeżeli w trakcie procesu instalacji nie wystąpił żaden błąd, oznacza to, że system został poprawnie zainstalowany. Jednak, aby wejść do niego, należy najpierw zamontować odpowiednie systemy plików, bez których nie będzie on w stanie poprawnie funkcjonować.

mount -t proc none /media/Disk/OS/ArchLinux/proc # pliki systemowe
mount -o bind /dev /media/Disk/OS/ArchLinux/dev # urządzenia
mount -o bind /sys /media/Disk/OS/ArchLinux/sys # pliki systemowe
mount -o bind /dev/tty /media/Disk/OS/ArchLinux/dev/tty # dostęp do konsol fizycznych
cp /etc/resolv.conf /media/Disk/OS/ArchLinux/etc/resolv.conf # ustawienia DNS

Po zamontowaniu wszystkich wymaganych systemów plików, wykonujemy polecenie:
chroot /media/Disk/OS/ArchLinux/
które umożliwi nam zalogowanie się do systemu.

UWAGA: Należy zauważyć, że system nie jest zwirtualizowany. Istnieje bezpośredni dostęp do urządzeń oraz procesów systemu gospodarza. Możliwe jest przykładowo zabicie aplikacji po stronie hosta. Nie należy stawiać podzespołu graficznego X, ani restartować usług wewnątrz systemu “gościa”.

Jeżeli system ma zostać uruchomiony przy starcie komputera należy zainstalować jądro systemu przy pomocy menadżera pakietów:
pacman -S kernel26

Do poprawnego uruchomienia systemu przy starcie komputera, wymagany będzie także wpis do menadżera startu komputera (ang. bootloader), w GRUB 0.97 potrzebna będzie edycja pliku /boot/grub/menu.lst do którego należy dodać wpis:


title Arch Linux
root (hd0,2)
kernel /ścieżka/do/kernela root=/dev/sda3 ro
initrd /miejsce/instalacji/archlinux/boot/initrd.gz

root – miejsce w którym znajduje się jądro systemu Linux oraz obraz startowy initrd/initramfs, hd0 oznacza pierwszy dysk twardy, dwójka oznacza trzecią partycję znajdująca się na nim
kernel – lokalizacja jądra systemu na partycji podanej wcześniej, dodatkowo parametry z których najważniejszy jest root bowiem jego wartość oznacza lokalizację systemu (rootfs – “/”)
initrd – nie zawsze wymagane, najczęściej znajduje się obok pliku z jądrem systemu

Proszę mieć na uwadzę, że system jest bardzo okrojony – nie posiada domyślnie OpenSSH, binutils, sed oraz wielu podstawowych narzędzi systemowych – dobrym pomysłem byłoby zainstalowanie ich z poziomu drugiego systemu operacyjnego przed uruchomieniem systemu na fizycznej maszynie.